Любоў да ўсяго беларускага вялікага магістра астралагічных спраў Паўла Глобы не здіўляе толькі немаўлят, якія і так ведаюць сапраўдную будучыню хомасапіянскага эгацэнтрызма. У сваіх мазгавітых фінтах маніпулятар, паддатлівага як плястылін, розума хатніх гаспадынь, барадаты чрэвавешчатель, мае гонар абяцаць манну з нябёсаў у кожную хату, толькі па сродках багаабранай канстытуцыйнай гульні з юнітамі, які так паважае гарант бяспекі і гросмайстра дыпляматычных інтрыг, гаспадар поўначы і поўдня, кіроўца захада і ўсхода, вялікае “а ўсёж нехта сочыць за намі з верху”. Абмежаваныя такім моцным ціскам, выпрабоўваючы жывельны жах, сярэднестатыстычны бэсэсэсэравец, застанецца ляжаць на дыване, каб яшчэ крышачку пажыць у пэрфэкт краіне, створаннай tv-каналам ОНТ.
Read more…

Колькі дроту не віцца заўсёды знойдзецца яго канец, колькі краіна не будзе раздзімацца, у сваіх імкненьнях, настане момант і яна дасягне крытычнай массы ды трэскане на ўсю рыгораўскую слабаду, і як сусвет пачне пашырацца ў розных напрамках, параждае малых але более шкодных гномаў-клонаў бандытскіх псэўда краінабэяднаньяў. У сваім вялізным пафасе моцныя міра, зацягнутыя галавакружэньнем ад посьпехаў на сёмае неба, не жадаюць самастойна спускацца з мядовых аблокаў усядазволенносьці, але час ад часу, па бацькоўскі, з тэлеэкранаў, заглядвае ў вочкі й мацая за плячы ліхарат, яны ўпэнены ў сваёй богаабраннай міссіі.
Read more…

Неяк шматснежна стала на беларусі. Год сыходзіць, але выхваляцца няма чым. Паслухаеш завіруху з радыёкропкі ў жах ды полымя, голады, холады кідае. А сьнег марозівым малочным праз вакно лезе. І толькі думка пра Мірны атам і першую беларускую АЭС здольна павысіць градус.
Read more…

Вядомыя паліціканы ні толькі добра разбіраюцца ў кулінарных справах, але й самі час ад часу становяцца інградзіентамі да гатунку гарачых журналюдаедскіх блюд. Так Джорж Буш зусім нядаўна, акурат год таму 14.12.2008 года, стаў аднім з важных і экзатычных спецыяў да класічнагы іракскага блюда, па матывах чаплінаўскага бацінка з культавага фільма “Залатая ліхарадка, якое віртуёзна прыгатаваў Мунтазар аль-Зейді”. Посьпех акцыі не нарабіў усяякіх брутальнасьцяў, як апасля няўдалага попыта ўдзельніка незарэгістраванага праўсаюза кухараў “Млада Босна”, Гаўрылы Прынцыпа, нашынкаваць Франца Ёзафа, у вынніку яўрапейская кухня не толькі была атручана іпрытам, але ўвогуле прагарэла ў полыме палітычных камфорак да тла, так й не трапіў на стол дэлікатэсам ні воднаму старасусьветнаму гурману.

Белрусконі распавядае зацікаўленым гаспадыням міланшчыны пра рэцэпт уласнай пасты

Read more…

Калі пад небасхілам краіны сустракаюцца некалькі кухараў, чакай смажаннага. Як яешня вачунья на патэльні, краіна ірвецца пад відэльцамі псэўдабізнесноўцаў ад улады, якія да гэтага моманту не ведают, што лепей соль, перац, кетчуп ці маянэз, у ты самы момант калі за бугром іх чакае ланч з некалькіх дэлікатэссаў набытых на нафтадаляры ва”Елісейскім”. Гэтак званы “куранёнак тытуня” зраблены у межах краіны па старому рэцэпту і прыгатаваны з дапамогай вуцюга ўжо знік са сталоў вялікіх дзяржаў як халестарынавая атрута. Калі ўсе больш алігархаў тлушчыцца ад самай дарагой ежы, простыя людзі фаршыруюць сабе кашамі і іншай геназмянеённай халтурай, абракая сабе, другое прышэства сустрэць у вобразе плясмассавай муміі-лялькі. Малочныя рекі ды кісельныя берагі не толькі забыты анахранізм, але ўжо не легенда ні казачка, а забытая гісторыя народу які нікалі ні існавал.
Read more…

прайшоў у вантропах глістапад - гукай зімовую вясёлку для робят

Мы ўжо неаднолькава кідалі свай погляд у старонку беларускага лесу, які кожны выхаваны чалавек ласкава называе зялёнай аптэкай. На кожным кроку можна сустрэць труса і вавёрку, пагуляць ў хаванкі з кабанчыкам ці побач з мядзведзем паласьніца салодкай малінай. Некалі вельмі шмат народу жыло, да і шастала па лясах, хто з думакай добраю, а хто і злыдням вынюхваў, каб ды чаго падцібрыць. Тут да там у лясах першыя прадпрыймальнікіп хавалі ад нахабнай савейскай улады і ланцуговых аніськіных, самагонныя апараты, ці капцільні …а як жа ні хаваць, калі гэта есьць сваё…
Read more…

З праграмуляй па ўсходнему партнерству за нашу мяжу, вёрджынаўскай беларусі, лезуць не толькі так напаганяленныя дэмакратычныя каштоўнасьці, але і сумнявальнага відона наркаманскія свята. Разтыражаваныя црушна-мцівішнымі ідзеолягамі бруд і здзек павінны змяніць на тысячагоднім пасту старажыта славянскі, адвечны дзень - дзяды. Амерыканскія счатаводы душ кожны дзень напаўняюць сваю скрыню, стоадсоткавымі прэтэндэнтамі-інгарадзіентамі дапоўняльнікамі рэцэптуру смажанкі-чалавечаскай. Гэта не сьнілася ні Босху, ні пасце Гойя, калі па радыё, тэлевізарах, інтэрнэтах і іншых сродках массавай дэфармацыі за мест традзіцыйных сто грамаў ільецца бутафорскі спам. Кожны чэсны чалавек у гэты істотны дзень узгадывае своіх продкаў, далучаясь да адвечнай парадзігмы беларускасьці. Толькі поўны адмарозак мажа забыць гэта праменяў на мульцяшнае тіма бэртанаўскае лайно. 
Read more…

Кажыся заўсёды моцныя света не бралі ў зачот простыя чалавечыя пачуцці мары-скіпідары і іншыя сюсі-пусі. Чалавек хоць і гучала ганарова але гэта ганаровасьць яму а ні як ні палагалася, да і з краіны хаты-чытальнш зрабілі рэальную пацёмкінскую лачугу. Працоўны лепей разбіраўся ў вінных нашлёпках-кальерэтках, чым у шэрахаватасьці клясікаў научнага камунізма. Калі пачалі народ выцягваць з кіно, хапаць на вуліцах абібокаў, а гарэлкай гандляваць з 11-00 гадзін ранніцы, адразу стала ясна - капец- прыплылі…
Read more…

Па новой гіпоцізе разумнікаў з вышэйшай адукацыяй, ужо не толькі старажытныя яшчары-гарынычы былі знішчаны з ліку плянеты асцяройдным апакаліпсісам, але ежа чалавечая – маманты. Можа гэта й так , канешне выбух суперновы побач, па касмічным меркам, з сонечнай сістэмай, устроіць тутка джажмэнтармагедон печку мікрахвалёўку, але чалавецтва ўсёроўна не павінна гадзіць й паскудзіць, так кажам, на заднем двары нашага лецішча. Ужо дачакаліся, усяго некалькі астранаўтаў, за пэўны тэрмін часу, накапілі адходаў й шпульнулі іх з касмічнай вышыні, ў выхлядзе аграмаднай ільдзяной глыбіны, матулі ў бок, зямлі, падалей ад сваёй капсулы станцыі.

Read more…

В ўмовах сучаснага выжывання, чалавек апошніх часоў, ужо не глядзіць на тое, што пракручываецца прама навокал яго носа, змяняя ўражанні ад наваколля на более мерканцільныя траблы, дзе, што свіснуць, каго падставіць, як вымудрыць і каб за гэта яшчэ нічога не было. Грошы зарабляюцца аграмадныя (нічога дзіўнага, навакал столькі АЭС), але жыццё танней не становіцца,толькі яшчэ большую хуткасьць набірае бытавуха, вавёркава калеса, захапіўшае ў каруселячную гонку не толькі дарослых але і дзетак.
Read more…