Дзеназаўры вэлкам

Кожнаму постлукашэнкаўскаму жыхару здаецца, што цеплыня гэта гуд — холад шлешт, так лі гэта невядома, таму як яшчэ міліёны гадоў там, просты традзіцыйны чалавек хадзіў агалены й ні ў чым сабе не адмовіў. Зараз на ўзброіванні недарэк ні толькі шапкі, шубы ды кастрык, але й болей небяспечныя цепластанцыі ды атамные пачвары.
Read more…

Піўныя наркаманы

Вось й прыйшлі цёплыя дзянькі. Апасля 23 лютага, галоўнага ўдара нашай, доўгачаканай божай кары, па піўному Садому і Гаморы, ў городзе пачынае падымаць галаву хмельная гідра. Ля магазінаў расчынаюць гандль пеннай атрутай несазнацельныя растаўшчыкі, якім да задняга месца гандляроў на зговар з зялёным зміям, які патрабуе ўсё новых й новых ахвяр. Паганскія свяцілішча зацягваюць недарэку пад свае своды і высмогтываюць крывю, апасля высушанныя трупікі булдосаў, падвешваюць, нібы скелецікі мушак на павуціне, яны калыхаюцца пад сівушным паветрам, якое нясе пах новага бурштыннага напоя з акружыўшых сталіцу піўных васьміногіх монстраў.
Read more…

Бяроза ўсяму галава

Яшчэ гучаць вясёлыя вясновыя выбухі на рэчках беларусі, якія небыта жадаюць прабудзіць беларускую рыбу ад зімняй сьпячкі, выклікаюць з самай глыбіні вадзяннікаў ды русалак да працы на новых, пабудаваных толькі за апошнія лютыя месяцы сучасныя, праўлікацельныя прадпрыемствы, а па над палямі ўжо зацягнулась адвечная песьня нашага вялікага песьняра Мулявіна пра крывю драўляную – бярозавы сок.
Read more…

Тры кітайкі — фарбуюць яйкі

Калі пад небасхілам краіны сустракаюцца некалькі кухараў, чакай смажаннага. Як яешня вачунья на патэльні, краіна ірвецца пад відэльцамі псэўдабізнесноўцаў ад улады, якія да гэтага моманту не ведают, што лепей соль, перац, кетчуп ці маянэз, у ты самы момант калі за бугром іх чакае ланч з некалькіх дэлікатэссаў набытых на нафтадаляры ва»Елісейскім». Гэтак званы «куранёнак тытуня» зраблены у межах краіны па старому рэцэпту і прыгатаваны з дапамогай вуцюга ўжо знік са сталоў вялікіх дзяржаў як халестарынавая атрута. Калі ўсе больш алігархаў тлушчыцца ад самай дарагой ежы, простыя людзі фаршыруюць сабе кашамі і іншай геназмянеённай халтурай, абракая сабе, другое прышэства сустрэць у вобразе плясмассавай муміі-лялькі. Малочныя рекі ды кісельныя берагі не толькі забыты анахранізм, але ўжо не легенда ні казачка, а забытая гісторыя народу які нікалі ні існавал.
Read more…

Сонейка з капусткі…

прайшоў у вантропах глістапад — гукай зімовую вясёлку для робят

Мы ўжо неаднолькава кідалі свай погляд у старонку беларускага лесу, які кожны выхаваны чалавек ласкава называе зялёнай аптэкай. На кожным кроку можна сустрэць труса і вавёрку, пагуляць ў хаванкі з кабанчыкам ці побач з мядзведзем паласьніца салодкай малінай. Некалі вельмі шмат народу жыло, да і шастала па лясах, хто з думакай добраю, а хто і злыдням вынюхваў, каб ды чаго падцібрыць. Тут да там у лясах першыя прадпрыймальнікіп хавалі ад нахабнай савейскай улады і ланцуговых аніськіных, самагонныя апараты, ці капцільні …а як жа ні хаваць, калі гэта есьць сваё…
Read more…

Страница 1 из 11