Белы лес – чысты лёс

Находзiць час, й проста неяк неабходна ў адзiны момант вызначыць парадзiгму узаемаадносiн каранных паняццяў: лес альбо лёс… Тут мы не будзем абгрунтоўваць заюзанныя брэнды пiарцiзаншчыны, так добра iнтэрпрэцiраваныя генеальным тварам каўказкай нацыянальнасьцi, на рагу адчування поўнай дупы, схаваўшысь ад традыцыйных практык, выюзаў сабе ўсямiрную славу лiтаратара Ёзi, вымушаў насельнiцтва ратавацца як кожны можа сам, й у тую ж гадзiну самапiярыцца прымярая на сабе кальку велiкаэмперскага афiцэрства…

elka-zelenaya

Водар яліны як водар жанчыны, вельмі патрэбна каб стаць мужчынай

З кожным крокам мы дакладна ведалi замага больш, чым сводкi совiнформбюро, абласканыя паветрам падвешанныя трупы ахвяр, гебельсаўскай рэклямнай кампанii, рабi як я, рабi zusammen, рабi лепей чым за я….

Самаахвяраванне грамадства — нейки заплянаваны мiф выжывання чалавецтва ва ўмовах перанасялення. Мы ужо ведаем, як выкарыстоўвае кiтайскi цмок сацыяльную лiнейку анцi i лебербонусаў у моманце адчування улады па над супер-плэй-трусам, нашчадкам вялiкага рудага Чынгiс-хана… у нас iх не было… неўзабаве, канешне, падкрэслiць школьны мiф савецкiх выкладчыкаў
– адкуль Русь белая?
– бо заўсёды была незалежная!…
глупства и фрэйдаўскiя, маскавiтскiя комплексы, у адзiн момант нахлабучыўшага на сабе шапку сцерыямаха трэццяга Рыму, а наступнаму не бываць, ён чцiт i памятае, тыя бонусы, якiя сцягныў з Лiтвы, апасля апошняга раздзелу Жэчы Пасполiтай… тамбоўскi воўк давaў тры капейкi, а лiцьвiн чатыры алтыну, на якiх й парадзiлася вялiкая загадлівая русская херня, з банальным пытаннем – а чаму палякi наc не любяць, мы жа ж некалi былi адной краiнай?…

Крок за крокам , наc ужо не цiкавяць гульнi ў гiсторыю, якая схавана ў запаснiках, паперапiсанная нахабнымi пераможцамi, але час ад часу паўстае банальнае пытанне, сфармуляванная гэбiстами iльфапетровымі – не, ну ты хто такi? А як вынiк — агульная пандэмiя насельнiцтва ад мары ўздыхнуць чыстым паветрам макдональдсаў, звыкла наточваюшчых канькi, у бок чарговага палацу…

Толькi лес выратае лёс…

І таму кожнаму беларусу, якi не ведае мову, ва ўмовах палiтычнага трыпера, неабходна ў пачатку прайсьцi курсы ароматэрапii. Гэты старажытныя сродкi ўжывання прыродных аpаматаў абудзяць захапленне ад знаходжання агалёным ноччу ў лесе, перад магчымасьццю даць нырка ў месяцовы шляшок, хлюп, цi не? Нездарма Мiронавіч Машераў, банапартавы беларус, хаваўся ў бясконцых, духмяных лясах мядзельшчыны, зарабiў сябе на гэтым агульнанародная каханне, не сваiм пахам, а флюідамі вясеньняга лесу.

Рэцэпт:

Елкiны лапiкi , як мага болей у галавы й у нагах.
Фрэшавыя маладыя пабегі заменяць хiмiчную зубную пасту.
Потым паству маленькiмi групкамi накiроўваем ў лес.
Дык i на каляды, ты не заб’еш нiводнага дрэва…

І не блытаць з будаваннем зямлянак – ад iх могiлкамi цягне й камароў няма…

Ваш уласны знахерЪ
Ярыла Пшанічны +


Добавить статью в закладки

4 comments so far

  1. mediabarcamp
    #1

    а што рабіць, калі навокал толькі сосны і ні воднай яліны?

  2. yaryla
    #2

    просты рацэптканцэпт
    нiколi не гадзiць у лесе пры згублянным лёсе…

  3. mirnyatom.net
    #3

    дарэчы, новая рыфма: рацэпт — кантрацэпт, ну гэта калі вабяць прыгоды ў лесе на свой лёс

  4. yaryla
    #4

    галоунае каб кляшчы не напалi
    ато хвойныя выцяжкi бокам выходзяць з крывятокам