Кожны нармальны пацан напрыканцы 80-х карпеў над ідзейна інженерна-мастацкімі часопісамі як “юнны технік”, “техніка моладзі”, “за рулём”. Мінавіта тады, быў настаяшчы бум, ці то ты пэтэвэшнік, ці акулярык-зывуч, моладзь цікавіла мегчымасьць сваімі ўласнымі рукамі зрабіць нешта матэріяльные і практычнае – апавешчальнік на чайнік, што вада кіпіць, роварамабіль каб з сябрамі вандраваць, падводнае пнеўмацічнае ружжо, каб паляваць пад вадой на самоў-шчупакоў. Асабісты кошт маў польскі “Maly Modelarz”, дзе аўтары, прапанавалі ні многа ні мала, з паперы, зрабіць экалакічныя сродкі перадвеження -машыны, самалёты, караблі і нават танкі. Свая уласная армія паперова-плясмассавая армія, ўжо тады выховывала ў падлеткаў павагу да вецеранаў. Што тут гаварыць – чыгуначная дарога, электраканструктары, радяёлюбіцельскія наборы – “зрабі рацыю дома”, сілітра, магній і карбіт – усё гэта захапляла, а мілітарыстычны накірунак заўсёды быў у пачоце, двор супраць двара ўзброенныя рагаткамі й выбухпакетамі, выпесцілі тады настаяшчых абароцаў Радзімы. А фенамэн Рэмба выглядаў тлустым падлеткам пад час геапалітычных раскладаў – раён на раён.

Гісторыя распавядае пра многая. У сярэдневеччы самымі каштоўнымі саўседы былі практычныя трактаты – як з плюмбума золата вырабляць, як зубы выдаляць, як расліну песьціць. Апасля, тюя ксёнжкі былі вельмі каштоўнымі. Зараз навукоовы трактаты як “кухарская ксёнжка анархіста” ў занепадзе. яе можна спампаваць толькі з інтэрнэта, да й то даглядам адмысловых спецаб’яднанняў, якія заўсёды цікавіліся дамавыхавынымі алхімікамі. Так амерыкосы зрабілі эксперымент, некалькім вучоным, нвука якіх не з’вязана з атамнай фізікай замовілі зрабіць ні шмат ні мала, атамную бобу. І праз некалькі гадоў, карыстаючыся тоькі даступнымі сродкамі, была зроблена бомба, якую прадэманстравалі на суд кангрэссменам. Яна не была аграмадна й не магла быць змешчана ў самалёце, але яе можна было сабраць на месцы. Так пачалася аьтэрнаціўная гонка ўзбройваннеў.

Гіторыя пакуль скрыае сваіх “кулібіных”, але вядомы адзін бойскаўт-вундэркінд Дэвід Хан.з Калумбуса, якому шэрае рэднекаўскае жыцце у 10 год разкаляравала цудаўная кніжка – “залаты сборнік хімічных эксперыментаў”, й панеслася. 12 – свая лабараторыя. 13 – даматканы порах. 14 – нітраглецырын – выбух – адарваныя вушы бацькамі. Але гэта не спыніла даследчыка, ён ўжо маў запаную пляцоўку для больш складаных вынаходжыванній, каб зрабіць нешта болей моцнае, й палучыць знак вышэйшай отлічыя – Скаўтскі Арол.

За дапамогай Вэйсцінгаўсскага электрычнага, Ядзернага обшчэств й Эдзінскага электрычнага інсцітуда, з якімі ён веў актыўную перапіску, была атрымана мадэль ядернага рэактра з алюмінівай банкі, вешалкі, саломінак для джуса і гумовак. Гэта было не шмат й юнак вырышыў зрабіць настаяшчый, няхай і хатні рэактар. Ён набыў лічыльнік Гэгера й пачаў раз’яджаць па акрузе ў пошуках радыёакціўных элементаў. З гэтага нічога не атрымалася, але дзеталёвая перапіска з кіраўніком одзела праізводства й распредзелення радзіа ізатопаў каміссіі па ядзернаму рэгуляванню Дональдам Эрбам, зрушыла прцу з мёртвай кропкі. Радзіаактыўныя элементы можна знайсьці ўзвычайных рэчах. Амерыцый -241 знахадзілся ў датчыках дыма. Уран-235 ён палучыў як школьны наглядны эксапанат, набыўжы ў канторе па гандлю контурнымі мапамі ды шкілетамі. Але першы эксперымент неўдалы…

Трэба адзначыць, што напрыканцы сваіх пошукаў Дэвід зрабіў прімітыўны рэактар брідэрнага тыпу. Яго іанізаванае выпраменіванее стабільна павышалася й шар з палівым загарнутый ў адзіяла нашпігованные кубікамі торіевай залы і уранавай рудой пачаў даваць цяпло. Тым часам лічыльнік Гэгера ўжо трашчаў як легіёны цыкад.

Калі пацан вырышыў выкінуць сваё дзіцяці на сьметніцу яго павязалі копы, вельмі моцна скрутак нагадываў выбухнае устройства.

Зрабіць паўнацэнны ядзерный зарад справа цяжкая й не танная, а вось сабраць радзяактыўных элементаў, а потым распыліць іх з дапамогай звычайнага выбуха, як гэта здарылася на Чарнобыльская АЭС праца здольная звычайным пэтэвэшнікам, як даказаў вындэркінд Дэвід Хан.

А цяпер аб іншым. Зрабі сабе дапаможніка, уласнага чалавечка.

Гомункулус – Рэцэпт ад Парацэльса.

Трэба ўзяць звычайныя сперматазойды й памясіць іх у маленікі кубачак.

Падагрэць й змясьціць у тыкве, потым сунуць у конскі страўнік. Апасля магнецізацыі субстанцыя ператвараецца ў гомункула, але ен яшчэ белы амаль празрысты. Тамы трэбна трымаць яго там і штодя, штоноч даваць піць яму крыху чалавечаскай крыві. Тэрмін пасьпявання гомункула каля 40 дзён.

Чалавечак можа выконваць невялічкую працу, сьпяваць і танчыць і ахоўваць хату ад злыдняў.

Ваш уласны знахерЪ

Ярыла Пшанічны

Крыніца: Мірны Атам

Читайте также